TOP 10 - MAGAZINES

Sinema ya da sinematografik. Gizemli ve minimal. Arkalarında hikaye, kodlarında ilham var. 

Woody Allen, San Franciso.

Sofia Coppola, Los Angeles.

Noah Baumbach, New York

Jan Ole Gerster, Berlin

Blogda bir yerlerde bolca threesome dosyası vardı aslında. 

Geçen de Apartamento'nun böyle bir kapağı vardı, ama olsun. Arkadan yapılan çekimler de "close up shotlar" gibi romantik, minimal ve saf. Ya da bilmiyorum, ama çok ilgi çekici buluyorum ben. 

Süpermen dediğin zaten 70'ler. 

Oxford sözlüğüne göre minimalizm nedir?

#gayrights

Mülteciler, denizin gizemi. Karanlık hayatlar. Deniz bizi çağırıyo. 

minimalism reloaded. bir de güzel instagram inspiration'ı.  

Paul Thomas Anderson'ın kapakta olmasından daha güzel bir şey varsa derginin Daniel Day Lewis'in elinden çıkmış olması. Ya da vice versa. Bu arada bir önceki listeye de bakıcak olursanız senenin en iyi kapaklarında iki yönetmen var aslında. #thenewcharm

Isabelle Huppert kapakta, ama bir de dergideki oyuncu/ yıldız yağmurunu görseniz dudağınız uçuklar. Sadece kapak olarak değil. Yılın en iyi hazırlanan sayılarından biri. Isabelle Huppert'in Cannes'da denize bakarken sabah kahvesini hüpletmesine girmiyorum bile. Ben en fazla ona bakarak içmiştim kahvemi.  

TOP 10 - MEN'S MAGAZINES

James Frnaco'yu bu sene erkek dergilerinin kapaklarından indirmeyi başaran birkaç isim vardı. İlki Mr. Fassy Fass. Bir diğeri Hugh Jackman, onu takip eden Leo ve son olarak Tobey Maguire. Kate Moss yine her yerdeydi. Kimi erkeği soydu, kimi kadını. 

Brad Pitt'le başlayalım isterseniz. Kapak olduğu Amerikan Esquire sonrasında fotoğraflar diğer edisyonlara da dağıldı. Kolombiya'dan gelen kapak World War Z fiyaskosunu ört pas etmeye çalışıyor. Sahip olduğu hava bunla da yetinmiyor. Kötü orjinal Esquire kapağını ve aylar öncesinden gelen Chanel kampanyasını da unuttum. Hah, Jennifer'ı, Jolie için terk etmesine el uzatamıyor ama. Bir gerçek var: 50. yaşına basan Pitt'in internette dolaşan GIF'ini görmüşsünüzdür. İşte Esquire mottosu "Man at his Best"e de aslında bu isimden daha iyisi yakışmazdı.

Sorun şu ki insanlar gülmeye ve gülen yüze yeteri önem vermiyor. Konu özellikle de kapaklar olunca. (#selfie hadisesine bulaşmıyorum bile.) Ama Spike Jonze'un gülümsediği bu kapak, pardon ışıldadığı, yılın en samimi, en cool ve en fresh işlerinin başından geliyor. Demek minimal olmak için illa beyaza ve soft tonlara ihtiyaç duymamız gerekmiyormuş.

Lui, Fransızlar için Playboy ve Vogue Hommes karışımı bir şey. Daha önce kapanan dergi geçtiğimiz aylarda yeniden piyasaya sürüldü. İşte bahsettiğim formül de yeni hali sonrasında ortaya çıktı. Spotlara, kapak isimlerine bakacak olursanız da demek istediğimi anlarsınız. Bu arada Lea Seydoux çıktığı kapaklarla Kate Moss'u bile geride bırakmış olabilir bu sene. Üşenmeyin, saymaya başlayın bence.

İngiliz GQ aralık ayında 25. yıl sayını gönderdi. Kapakta Rihanna var, ama olay o değil. Ortaya çıkan iş Damien Hirst'e ait. Tabii, bir de Medusa'ya karşı koyamıyoruz elbette.

Alexander Skarsgard'a, Man of the World demişler. Daha n'olsun.

L'uomo Vogue, eylül ayında iki farklı kapakla piyasaya çıktı. Birinde Marina Abramovic ve James Franco, diğerinde ise Louis Garrel. Threesome'ların adamı Garrel, bu sefer tek başında. Ormanlar kralı aslan tavrı ve karizması ise başkalarının yardımına muhtaç olmadığını gösteriyor. Kapakta yazdığı gibi. Yılın en sinematografik işlerinden.

Amiş desen pek değil. 3.10 Yuma Treni'nden az evvel inmişler gibi. Birkaç iyi adam ve Numero Homme'un Thailand edisyonunun ilk kapağı.

Kes yapıştır ve artsy. Zaten 3D versiyonu da dergi gibi değil Meydan Larousse.

Çok affedersiniz. "Fuck me once shame on you. Fuck me twice shame on me." 

Kapak şunu diyor: "Tanrılar katından sesleniyorum. Zues'um ben. Şimşek gibi çıkar, yıldırım gibi yakarım." Bu arada Jarrod Scott, Clement Chabernaud ile yılın öne çıkan erkek modellerindendi. 

BUNU KAPAK YAPSAK N'OLUR?

Konuşulmak mı? İçinden geldiği gibi davranmak mı? Politically correct olmak mı? Bazen ortaya çıkan işe karşı olan bakış açısı hazırlarken sahip olunana ayak uydurmuyor. İşte, kısacası yılın çok konuşulan controversial kapakları.

Ota boka itiraz eden Amerikan halkı bu kapağı nasıl bağırlarına bastı anlamadım. Jay Z'nin Vanity Fair'e kapak olması "Nihayet" dedirtse de üzerindeki beyaz smokin bence pek hoş değil. Zira Frank Ocean'la kaydettikleri şarkıya dönecek olursak "I hope my black skin don't dirt this white tuxedo."

2013 Mayıs, Kaos'tan Couture'a punk. Anna Wintour gecenin sahibi. Dress code punk olsa da bunu neredeyse tek uygulamayan isim kendisiydi. Neyse ki biri onu punk olarak hayal etmiş. Gelin görün ki kapak yayıncı kuruluş tarafından reddedildiğinden piyasaya bu haliyle çıkamadı.

Ivy ve Atlas bebeklerden sonraki en popüler bebek monarşinin göz bebeği olan. Ama açıkça görülüyor ki bazıları için o kadar da abartılacak bir hadise değil. Ne de olsa günde binlerce çocuk doğuyor. 

Bombacıyı kapak yapmak. Herkesin cüret edeceği türden bir şey olmasa gerek.

Yaşarken tarih yazıldı. Kimileri de bunu görmezden geldi. Akıbeti New York Magazine'den ise daha ağır oldu. 

KIZLI-ERKEKLİ-KIZLI, ERKEKLİ-KIZLI-ERKEKLİ, KIZLI-KIZLI-KIZLI

Fransızların da dediği gibi menage a trois. bu postun zamanı demek bugüneymiş. dergi kapakları, filmler. threesomeler sevilir. seviniz.

kristen stewart neden bir insan iki ele sahip olmalıdır sorusunun cevabını verirken. #ontheroad

tüm şehvetiyle eva green, yeni yetme michael pitt ve threesome sahnelerin ustası muhteşem fransız louis garrel #thedreamers

en beklenmedik üçlü. sarışının adı, esmerin tadı. #vickychristinabarcelona

az soru çok icraat. yol filmlerinin babası. #ytumamatambien

3some'a ispanyol dokunuşu. #3some

ve tabii dünyevi her türlü günah. #shame

ludivine sagnier, louis en mükemmel combo #chansonsd'amour

merhaba ben louis rolü kabul etmeden önce üçlü sahne var mı diye sormadan edemiyorum. #dansparis

bu işe en iyi fransız ekolünden gelenler biliyo. #lesamoursimaginaires

yatak olmasa da olur yeter ki gönüller bir olsun #julesetjim

shortbus olayına girmedim ama.

en sevdiğim en sona

kate, daria, lara

bunlar da yeri gelmişken;

rip cory

instagramdan

3 kare üstteki vanity fair kapağı

kate, lara, daria

kate, lara, daria

FADE TO BRITISH

Yunanistan, LA, NYC, Peru ve Paris'ten sonra Fransız Vogue editörü Emmanuelle Alt sayısını bu kez de Londra'ya adadı. Ancak her zamankinin aksine bu kez biraz daha fazla tepki çekerek.

Londra'ya adanan sayının kapağında Kate Moss'un olmaması en büyük sorun olarak görüldü. Gerçi şu var, "expect the unexpected." Emin olun kapakta Moss'un olması bu sefer de "ohh so original" diye dudak bükmeyle sonuçlanacaktı. Alt, favorilerinden Daria Werbowy'nin Kanada-Ukrayna-Polonya ortak yapımı olması ve Amerikan RTW ustası Ralph Lauren'dan bir parça giymesi de yine eleştirilerin başında yer alıyor.

Ancak gelin görün ki tipografik olarak yaklaştığınızda kapak ben British'im diye bağırıyor. Her ne kadar ben de İngiliz bir ismi kapakta görmek istesem de Werbowy beni üzmedi. Yine de en azından seçilen kıyafetin bir İngiliz tasarımcıya ait olması gerektiğini sonuna kadar savunurum.

Son bir not: dergideki "Fade to Grey" editöryali de pre-millenium öncesi Alman ekolüne andırıyor.

Kapaktaki spot overload olayı da Vogue Paris'te en son 90lı yıllarda görülmüştür sanırım. Ama dediğim gibi İngiliz olmayı çok iyi başarıyor.

Kim ne derse desin olay tema sayılarına geldiğinde Alt bunu çok iyi başarıyor. Kadında vizyon var arkadaş.

iPHONE SUDA

3 yıl öncesine ait olan bu kapak post-instagram generation'u çok güzel özetliyor. Aman bacak havuzda, hah kadraja kenardaki palmiye de girsin derken iPhone suda. Bir de video olayıyla ayaklar suda çekimler var ki telefon pat diye elden kaydı. Sen çok yaşa New Yorker.

SERBEST ÇAĞRIŞIM KAPAKLARI

'Direnmek', 'orantısız', 'provokasyon' ve daha birçokları "çapulieren" gibi sözlüklere yeni girmedi. Ancak ister serbest çağrışım deyin, ister bilinçaltı. Kullandığımız her cümlede, attığımız her başlıkta, Gezi Parkı'yla alakalı olmayan konuların içinde hatta moda dergilerinin kapaklarındaki teması güzellik olan spotlarda bile onlar var.

Kelimeler bir yana gelişen olaylar hayata bu pencereden bakmamı sağladı bile diyebilirim. Dünyanın pek çok farklı ülkesinden yayımlanan farklı temalı 7 dergi. Hiçbir editörün de Taksim'e atıfta bulunduğunu sanmıyorum ama. Benim okumalarım şu yönde.

Süddeutsche Zeitung'un cuma eki olarak yayımlanan Suddeutsche Zeitung Magazin sanki Gezi'deki ramazan çadırı ve iftar olaylarına göz kırpıyor.

The New Yorker'ın 1 Temmuz sayılı kapağı da yine Gezi Parkı.

Bir başka The New Yorker kapağı da olayların en yoğun yaşandığı zamanlardan kalma. Polis kapıda. Parmaklar twitterda. Sosyal medya korkusu.

Grasse ne kadar güzel kokar bilemem ama biber gazı koklamayan bizden değildir. Kapak Kuzey'den. N by Norwegian.

El Mundo'dan Lu Luna de Metropoli ise haftanın hit filmlerini kapağa taşımakla ünlü. Geçtiğimiz haftalarda ise konu Smith ailesinden gelen "After Earth"idi. İstanbul'da başlayan olaylar dünya genelinde duyuldu. Ardından başlayan #occupybrasil ve şimdi yeniden Mısır. Dünya nereye sürükleniyor?

İngiliz Sport'un tagline'ı yeter bile. Kırmızılı kadın, siyahlı kadın, sapanlı kadın, Çarşı, penguenler, çıplak adam, gitarcı adam, vurulanlar, hayatını kaybedenler, duran adam, RedHack ve daha niceleri.

OrtaDoğu'dan Thursday Magazine. Gezi olayları neticesinde halk kendini sosyal medyaya verdi. İlgisiz olanlar, burun kıvıranlar, daha önce aktif olarak kullanmayanlar bile şimdi twitterda. Hatta sırf bu yüzden telefon bile değiştirenler var.

Hayata dergiler gözünden bakan benden gelsin bu da.