INTERVIEW || SARI-BLUE CHRISTINE LORENZO

*down for english

Christine Lorenzo'nun markası SariBlueiçin yaptıkları bizler için çok şaşırılacak ya da extreme şeyler olarak gözükmese de içinde bulunduğu kültür ortamında oldukça farklı ve otantik. Girmiş olduğu kültür etkileşimleri sonucunda nazar boncuğunu modern motifler ve gümüş gibi parçlarla da birleştirince ilk olarak Boston'a yeni bir renk getiriyor. Renk demişken markanın adı da gücünü ve anlamını onlardan alıyor. Fenerbahçe renkleri olması dışında 'sari' kendinden 'blue' da yaptıklarından geliyor. 

Her neyse Boston'da başlayan yolculuk çeşitli kişilerin radarına girdikten sonra markanın da büyümesine yardımcı oluyor. Önce en prestijli ve ünlü ödül törenlerinin gift baglerinde yaptıkları yer buluyor sonrasında da ünlülerin mücevher kutularından onun işleri çıkıyor. Ünlü demişken Ryan Gosling ve Megan Fox dersem gerisine laf düşmez sanırım.
***
Mahzur görün tembelliğimi, yazının geri kalanı İngilizce olarak devam edecektir. Röportaj ise SariBlue'nun çıkış noktası, nazar boncuğunun ve koleksiyonlarında kullandığı bir başka motif olan 'çingenelerin' nereden radarına girdiği üzerine devam ediyor. 

The following interview actually planed almost months ago. But due to the busy schedule of  Sari Blue's lovely Christine Lorenzo -and mine- it is only able to be published today. Indeed, without exageration she has a reallly busy plan. Our first conversation actually happened just after the Golden Globes, when we agreed for an interview it was the time for biggest event of the year, the Academy Awards, then it continued MTV Movie Awards and Country Music Awards. And during this short period we have seen Lorenzo's designs on Jeremy Irons, Amy Poehler, Megan Fox and most importantly one and only - our ultimate style guy- the most enviable Hollywood face Ryan Gosling!

Ocean and the Continental Europe may fall us apart but the excitment of Lorenzo and all of her upcoming projects may even be felt by the 'Curiosity' which just laned on Mars. I also had the pleasure of waiting the news of her new projects; me total stranger from Istanbul knew all the huge news with a zipped mouth.

Evil Eye Bead meets with the modern touch may actually summerize what she is doing. But to get know her better, just read the interview then check her website. Shop and buy some lovely gifts. Don't forget even Gosling and Fox have them in their jewellry boxes. Oopps almost forgetting. She has eco-friendly pieces, too.

1:  Tell me about your mood now, what are you doing, how the weather is like there? 

I am in a really great mood. Unfortunately, or fortunately depends on how you look at it, I am a terminal insomniac!! It is good sometimes because I have more time in the day than most people and clearly not good because you can become out of sync with the rest of the world!  So last night and the few nights before I did not sleep at all!!  Somehow I am still in a great mood! I normally am no matter how much sleep I get. I am a very upbeat person! And why not, I am very fortunate and start each day being thankful for my life and current status; I am super happy and super lucky in every way!  Today is a simply gorgeous day, sunny, breezy, about 26°C, basically a perfect day! I am sitting in my workshop at my house, chatting with a lovely guy from Istanbul who is a key person in iconic culture (that is you camin!) I have just finished working on a custom piece of jewelry for Amy Poehler and took some very cool photographs out in the sun of the pieces, I am really thrilled with these pieces, they are somewhat a new style for me and I used some new elements in the design (various metals, and chain intermingled with beads). I hope she likes it!

2: What's the charm and spell behind the concept of the ''evil-eye'' that made you design something using it? 

About seven years ago I started to work for a start-up software development company. The headquarters is here outside of Boston, but the engineering development team was in Ankara, our CEO is a Turkish Entrepreneur. The company when I joined was moving and growing really quickly and I ended up spending a lot of time in Ankara and then Istanbul. Something about Turkey and Turkish people really drew me in, the traditions and way of life felt very similar to my family and the style of life in which I was raised. My family is Italian, and we have a huge family! I have only one sister but 14 first cousins and maybe 150+ second cousins and then the list goes on. We all know each other, or know of each other and when I was young everyone was very close, tons of family dinners, events, festivals and everyday life that included a very big extended family. My Grandmother was one of 13 siblings and my Grandfather was one of 8. So there were always other kids, Aunties, cousins around and we all were very close. My Great-Grandmother, my Noni, lived in a house connected to my Grandmother, so if I wasn’t at my Gram’s I was cutting through the basement to Noni’s. We spent every weekend as a big family until the older generation started to pass.
So when I was all of a sudden faced with learning about Turkey and its rich culture, I really had a rush of nostalgia and familiarity with the culture although it was new to me. What I have come to realize is that although Turks and Italians are different in many ways, they have more similarities than difference. Both love their families above everything else, both cultures are super passionate and culturally rich, food, music, art, style are all elements of importance in both cultures. And looking even deeper and more specifically, the Evil Eye is also something that runs in both cultures. There are differences but the theory is the same and the firm belief in this part of culture or superstition is alive and well in both. So after a bit of personal turmoil and professional upheaval with the economic unrest, I decided to finally, after a really longtime of seeking something that was more an expression of who I was, decided to launch a jewelry line based on the Evil Eye, and specifically The traditional Nazar Boncuk that are found in Turkey. I was simply fascinated at the tradition of how the beads are made, and how beautiful they are, of course the meaning was also very important. I felt like I could really build a collection around this notion that was modern and fun conveying full respect for the history and tradition behind the beliefs as well as the art form.

Megan Fox wearing custom made SariBlue piece. 

3: The Glee kid Josh Sussman, Zooey Deschanel and Jeremy Irons and many others, these are quite big names and A Listers, how you feel when the idea of ''oh god, they own my designs and wear them'' pops in to your mind? (See even more AListers included to the list after we done this interview)

I know! It is totally crazy; it of course makes me nervous. I spend a lot of time thinking about each design, putting specific thought into the custom designs, hoping the receiver will adore it. When I think of Megan Fox or Jessica Alba wearing my design, I almost cannot believe it! But anytime any person, no matter who they are, admires my work and chooses it, I get very excited and inspired. I feel like it is an honour to create pieces that convey a bit of history and belief with some stylish splash. It is really a dream come true! I am still in disbelief, that this now is my life and that I can have chats about collections I create and discuss my own business. It is amazing, the celebrity connections and following is like ice cream on cake!!

4: You do also have a collection inspired by Istanbul? What makes you attached to our culture / our country this much?

Ha! (I think my very longwinded answer above goes through the why, for the most part, but) The culture and people are just so genuine. I do not always feel that way in cities or places in the U.S. but I do in Istanbul. The city itself is inspiring, the city has a personality it breathes and shakes with energy, like a living being. Not to mention that my friends and people I love and have become so close to are Turkish, I have a connection.

5: Any further plans about our country / in general that you want to mention? 

I have not returned to Turkey for almost 18 months!! I am craving a visit and hope to spend a good amount of time traveling within the country. I have other ideas about collections and things that I think would work really well for my shop, and hope things continue to move in a direction that I could expand a bit to incorporate more of my ideas and perhaps spend more time in Turkey.
I recently was asked to participate in another really exciting event. My collection will be at this year’s Country Music Association Awards. This is such an amazing thing! The collaborative that I am affiliated with will have our groups handmade crafts behind stage at this event and for the lead up to the show. It is a three day event, where all the performers, celebrities and presenters will have access to our items after they practice for the real event on the third day. I cannot tell you how big this is! CMA may not be a big deal in Turkey but it is huge in the U.S. so we are anticipating celebrities like Keith Urban and Taylor Swift! I mean amazing!!!

Prices vary between $10 to $100

6: Are you a superstitious person? 

Life is funny sometimes, in the way your path can go or develop. I am not a religious person, but I am a very spiritual person and I guess somewhat superstitious. I definitely believe in the power of the evil eye, the adornment and the idea like in Italian culture of people being able to cast ill will at you. I think that there is certainly karma, maybe not always to the same level we want but it is true that what comes around goes around. Fate, most definitely, there are things that no matter the attempt will also be unchanged in your path. The game of life doesn’t tell us necessarily what those things are, but looking back you see them clearly. I do have strong beliefs in doing good for your brothers and sisters in the world and being kind in everything you do really matters. Not because you will earn something in return but because it is so the right way to live.

7: How about the collection dedicated to gypsies ? You do really like and inspired by different cultures / myths I guess, right ?

I am totally inspired by culture, it is the foundation for humanity and gets intertwined in all we do. I love to learn about new cultures or read about some historical mystery. The notion of gypsy for me is very positive. The idea of a band or tribe of people glued together by nothing but each other is very real in my life and also runs through my Italian culture and of course most European cultures.
I was always a huge fan of mythical stories even as a child, but in a way that other children did not appreciate it. I look for the hook to present and the past culture it came from, how the stories came to pass, what was it that was happening in the world at that time that really lead to the roots of it. Still, these notions grab me like nothing else. I suppose with some of this I sound too romantic, maybe I am, when I allow myself to be…. :D

8: You do also have a pinterest / twitter / facebook accounts and a blog on your website ? That's great, you must believe in social media very much?

Yes, social media is so important in making the world your market. It creates a smaller feeling in the world marketplace. Virility is super important in market for small business owners like me. If you can grab the attention of experts or highly visible stakeholders in your niche with a tweet or a great blog article than you are accomplishing a lot with a little. Since I don’t have financial backing you need to look for no-cost or very inexpensive ways to support your goals.

10: Can we reach you, own your pieces from Istanbul, Turkey ?

I really love when people from Turkey purchase something from my collection, it is thrilling!

To learn more about me or the collection here are the links. Very soon, I will have my own ecommerce site which will be within the current blog and SariBlue site. You will be able read about the updates from the line as well as make purchases without leaving the site! - which went online on August 1st.

and Thank you to Christine for my very own SariBlue piece.

http://twitter.com/bigandsari
https://www.facebook.com/SariBlueJewelry
http://www.sariblue.com/ 
http://pinterest.com/sariblue/
http://klout.com/#/bigandsari 
http://www.etsy.com/shop/SariBlue 

RÖPORTAJ || FRANK E HOLLYWOOD- CONTEMPORARY ARTIST

Pazartesi öğlen evden çıkıp heyecanla ve hızlı adımlarla yürümemin tek nedeni akşamki Fashiolista Event'i değildi. Saat 3te Marmara Pera'da olmam gerekiyordu, sebeb-i ziyaretim ise yine Fashiolista'nın Türkçe'ye çevrilmesinin kutlanacağı party'nin sürpriz konuklarından biri olan Hollandalı sanatçı Frank E Hollywood ile röportaj gerçekleştirecek olmamdı. Ekibin içinde yer almam nedeniyle tüm hafta sonunu onunla da geçirme şansını yakaladımsa da konu röportaj olunca sanırım insan ister istemez geriliyor. Frank ile otelde buluştuktan hemen sonra event'in gerçekleşeceği Nu Pera'ya geçip hem akşamki organizasyonun son detaylarını gözden geçirdik hem de konuştuk.

Frank E Hollywood (via spinnin-yards)

İlk işlerini -grafitti vari- duvarların üstüne yapmaya başlayan ve 'sanat hayatına' bu şekilde giren Frank daha sonra canvas'a geçiş göstermiş, nedenleri ise tahmin edebileceğiniz gibi oldukça açık aslında. Temelinde olgunlaşma süreci yatsa da insanların bakış açısı da bu değişimin nedenlerinden biri. 'Gençlik= Asiliktir ve duvar üstünde yaptığım şeyler de bunu anlatıyor', 'ama bu kimi insanlar tarafından vandallık olarak da algılanıyor' diyor. Aslında sanatçı coolluğundan ''kim takar'' havasına da sahip olsa da sonuçta duvara çizmiş olduğunuz şeyler ne kadar kimseye ulaşabilir ki ? Bir de tabi yapmış olduğunuz şeyleri satın almak isteyenler de olabilir ! Yani eğer eviniz sokaklar değilse, üzgünüz bunlara sahip olamazsınız.

                                                               Frank E Hollywood'un önceki işlerinden
Duvardan, canvasa geçme sürecinde elbette sanatçının daha fazla para kazanabilme olanağı da kaçınılmaz, para demişken, insan elbette kazanmalı, yoksa yeni şeyler üretemez, işte bu konuda yönetmenlerin sadece festivallerde gösterdikleri filmler ve gişe filmleri ikilemi de Frank'in gündeminde. Ürettiği gerçek sanat eserleri canvas üzerine yaptıkları, ancak öte yandan Avrupa'da çeşitli firmalar için de posterler oluşturuyor. Bir anlamda posterler onun gişe filmleri, fiyatının daha cazip olması nedeniyle daha fazla insana ulaşabilme imkanını çok sevdiği belli, bir de internette arattınız mı karşınıza çıkan Lady GaGa posteri olacak. Hah, işte o GaGa değil-miş, poster oluşturulduktan sonra sonucun ona benzemiş olması onu şaşırtsa da Endonezya'dan 13 yaşındaki bir kızın ona sahip olduğu düşüncesi ve belki de 30una geldiğinde Frank'in gerçek sanat eserlerini alabilecek olması ise onu en fazla heyecanlandıran şey.

Genellikle kadın portreleri çizen Frank için onlar sonsuz ilham kaynağı, ancak 'ne ilkim ne de tekim' diyor, 'herkes onlardan ilham alıp onları çizmek istiyor' diye ekliyor ancak kadınların kırılgan ve zarif hallerinden ancak aynı zamanda da oldukça güçlü olmalarından ise feci derecede etkilenmiş. Portrelerde ise gözlere odaklanan Frank aslında çok şey anlatıyor sizlere 'gözler kalbin aynasıdır' gibi arabesk bir çeviri yapacak olursam bir anlamda demek istediği aslında onları 'ohh yeah kadınlar ne güzel objeler' gibi görüyorum mantığından çok uzak olması. Kadınların ötesinde en büyük ilham kaynağı ise mutluluk ve neşe, 'üzgün olduğumda dahi çizmeye devam etsem de mutluyken çizdiklerim bir başka olur' diyor.

Pazartesi akşamı yaptığı gösteri ise modayla iç içeydi. Geçen gece W'da tasarımlarını sergileyen Günseli Türkay'ın geçmiş koleksiyonlarından beyaz bir elbise seçen Frank yine Hollandalı model Nikita de Vries'ın üzerinde gerçekleşirdi showunu. Live-action-painting ile bir kaç saatte adeta yeni bir elbise yaratan Frank'in modayla olan işbirliği ise ilk ve de son değil. Daha önce bu şekilde ayakkabı ve çanta gibi aksesuarlar boyadığını söylese de elbise onun için yepyeniymiş, tahmin edersiniz ki üstünde bir gerginlik, elbette tek gergin olan Frank değil, aynı şekilde ilk defa seyirci önünde 'art meets fashion' temalı bir showun parçası olmaktan dolayı mutlu olan Nikita da oldukça heyecanlıydı. Hem event hem de moda haftası nedeniyle şehre gelen Nikita ise duruşu ve pozlarıyla herkesi kendine aşık etti desem abartmış olmam.

Frank, Gunseli & Nikita

Öte yandan Frank geçtiğimiz akşam yaptığı çalışmayı şu şekilde özetliyor. 'Ben edebi çeviri yapmışım gibi hissediyorum kendimi, işimi bir Türk tasarımcıyla birleştirdim, bir Hollandalı vizyonu ile Türkünkini ''yeniden yazımla'' Türklere sunmaya çalıştım.'

Modayı gerçek sanat olarak görmese de her iki dalın da birbirini alevlediği ve tetiklediğini de göz ardı etmiyor, her ikisinin de birbirine ilham verdiğini kabul eden Frank'le aslında tamamıyla aynı fikirdeyiz 'hazır giyim belki değil, ama couture kesinlikle sanat' hatta kimi zaman galeri ve müzelerde heykel ve tablolar gibi sergilenmesi de buna örnek. Marc Jacobs'ı da birçokları gibi modanın dahi çocuğu olarak gördüğünü ima etse yaptığı şey bir sanat değil diyor. Kesinlikle egoist olmadan hatta kahkaha atarak olaya da son noktayı şu cümleyle koyuyor. 'Sanırım sanatçılar yarı-tanrısal varlıklardır'. Kısa zaman sonra ise Frank'in modacılarla olan iş birliği gündemde, onu izlemeye devam.

Before- After

Röportajı ise 'yaşadığımız çağın akımı var mıdır?' tartışmasıyla bitiriyoruz. 'Tıpkı o sırada insanların biz şu anda Rönesansı yaşıyoruz demediği gibi şu senelerde de buna bir ad veremeyiz' dese de, özellikle kısmen kendi yaptıklarını ve de Avrupa'nın genel anlamda içinde bulunduğu durumu ve düşünce şeklini göz önünde bulundurduğunda 'belki retrospektif olarak etiketeleyebiliyoruz' diyor.

PS: Frank E Hollywood'un da showunun yer aldığı Fashiolista Turkiye Event fotoğrafları'nı http://www.facebook.com/fashiolista sayfasından inceleyebilirsiniz. Hatta sevdiğiniz fotoğrafları da beğenerek siz de yarışmanın bir parçası olup en iyi 3 stili seçebilirsiniz.

Sırayla: Bloggers- Ben- Daha önce blogumda da yazan Nazv ve Funmyra markasının tasarımcısı (kendi tasarımı ile)

PS: Post içinde kullandığım tüm fotoğraflar ise Selin Elevli ve Jasper Suyk tarafından çekilmiştir.

ve Fashiolista Team Turkey ! Me & Gulistan T van der Linden

PS: Fashiolista'yı merak edenler ise http://www.fashiolista.com/

RÖPORTAJ || @TRAVELERBUG- INDIA ! ICREDIBLE INDIA !

Eylül ayında ''My Own Ritz Adventure'' temalı röportaj-yazımı okumuştunuz ! Bunun bir diğerini de geçtiğimiz ay gerçekleştirdim, ancak bizde kendini tekrar etmek yoktur, dolayısıyla bu seferki biraz farklı ! Blogumun tek eksik yanının ''travel'' yazılarının olduğunu fark ettiğimde kendime anında bir contributor editor seçme fikri belirdi. Seyahati kendi gözümden, benim vizyonumdan yazabilecek zamanım olmadığından (bir blogger sabah papyonunu takıp evden çıkıp tüm gün para harcamadan event gezip akşama da sayfasında aktartığından) @travelerbug 'ı bu görevi yerine getirmesi için hemen ikna ettim. Yol ve gezi masrafları benden ! Tek dileğim vardı dönüşte sizlere tatili en ince ayrıntısına kadar anlatmasıydı.

Devamını da ondan dinleyin isterseniz ! Ben ses kayıt cihazımı o da ağzını açtı ! Keyifli okumalar. Unutmadan; 2012 destinasyonunuz şimdiden belli sanırım.

***

Yıllardır gerçekleştirmeyi beklediğim Barcelona seyahatinin elbette bir çok nedeni var. Ve hayır Vicky Christina Barcelona filmi buna etken değil, tıpkı seyyahımız Sinan'ın Hindistan'ı tercih etme sebebinin ''Eat Pray & Love'' olmadığı gibi, neden sorusuna illa bir cevap vermesi gerekiyorsa da klişe olduğunu düşündüğü için çekinerek söylediği ''çocukluk hayali'' açıklaması. Belki her çocuk pilot olmak Amerika'ya gitmek ister, ama kaçınız Hindistan diye düşünür ki ? Sanırım klişe olmadığı aşikar ! Aklınızdan çıkmasın ama; eğer bir insan size Hindistan'ı EPL sonrasında görmek istediğini söylerse; here comes the cliche ! Yıllardır süre gelen bu isteği ise onda, oraya gittikten sonra hayatında bir dönüm noktası olabileceği hissini de veriyor. Zaten konuşurken daha sonra duygusal ve manevi anlamda bazı şeylerin değiştiğini hem anlatırken kapıldığı hisle hem de ses tonuyla anlayabiliyorsunuz. (Kahretsin, yine sırf benim deneyimlediğim ama okurların hissedemediği şeylerin tanığı oldum, sanırım artık video-blogging olayına geçme vakti geldi.)

Tıpkı diller gibi çeşitli ülkeleri de birbirleriyle kıyaslayabilirsiniz. ''Ben İspanya'ya gittim. - E ben de İtalya'ya gidip, ama İtalya çok daha iyiydi. -Hayır Fransa en iyisi'' gibi pek çok karşılaştırmaların aksine onun gözünde Hindistan çok daha farklı. Yaymış olduğu büyülü ve mistik havasıyla bizim Dünya'dan olamayacak kadar gerçeküstü bir yaşam alanı. Sanki farklı bir Galaksi'ye yolculuk yapmışsın gibi diyor. İnsanların gözleri önünde gerçekleştirilen tinsel ritüeller, neredeyse Istanbul'da her mahallede bulunan bir avm sıklığında karşılaşılan Tapınaklar, ziyaretçilerin alenen yoga ve meditasyon yapabildiği alanlar.

Kaf Dağı kadar mitsel, Mavi göl kadar gerçekçi Ganj nehri etrafında kurulu olan Varanasi ise kahramanımızı en derinden etkileyen şehir, duyduklarıma inanamadığımdan bana ''vay anasını'' dedirten anılar o anları birebir yaşayan seyyahın da tüylerini bir kez daha diken diken ediyor. Dünya üzerinde görüp görebileceğin en tılsımlı şehir dediği Varanasi'de, Ganj kenarında ölü bedenlerin yakıldığını ve küllerin göle serpildiğini anlatırken kendimi konusu bir hayli gizemli antik-mit hikayelerini dinler gibi hayal ediyorum. Şehrin kutsal Tanrısı Şiva'ya yapılan dualar ve kurbanları duyduktan sonra aklımda Hindistan'a yapılabilecek yolculuğun sisli bir gece yarısı sonu belirsiz bir denize yapılabilecek bir seyahat kadar gizemli olabileceği geliyor. Mutluluğu, üzüntüyü, düğünü ve cenazeyi aynı anda aynı mekanda görmek de gerçek realizmin post-modern olduğunun kanıtı gibi. (Süslü bir cümle kurmaya çalıştım, umarım anlamlı olmuştur.)

Tüm bu yakılan cansız beden ritüellerini anlatırken ortada nasıl bir duygu seli oluştuğunu anlatmama gerek yok; zaten ne de bende siyahların yaşadığı acımasızlıkları karşı tarafa geçirirken insanın yüreğini dağlayabilen yazar kapasitesi de yok. Ancak olayı donuk bir fotoğraf karesi gibi aktarabilecek olursam, nehir kenarında bulunan erkekleri düşünün; evet sadece, zira yakım anında sadece erkekler bulunabiliyomuş, kadınlar tıpkı bu anı gözlemleyen turistler gibi olaya yabancı, kesinlikle ağlamanın yasak olduğu törenleri izleyen turistlere fotoğraf makinesi ve kamera gibi dijital kayıt cihazlarını kullanma yasağı varmış. Şiva için düzenlenen seremoniler dışında ateşli gösterilerin de yapıldığı bölgede aynı zamanda ölümü bekleyen insanlar için de ayrı bir yer yapılmış, dünya üzerinde bu kadar kederli, ancak insanı kendine merakla çekmeyi başaran başka bir yer daha var mıdır acaba ? Herkesin kendi ulaşılması güç dünyasının yaratıldığı yerde her sabah 5 ve 6 sularında ise yıkanma seremonileri gerçekleştiriliyomuş.

Paris'i görenler, onu anlatırken iki kelimeden birinde muhakkak ''aşk''ı kullanır, Hindistan içinse bu kelime ''büyülü'' oluyor. Taj Mahal'in hikayesini bilmeyen ve ondan etkilenmeyen yoktur sanırsam, ancak her şey yaşarken daha fazla anlam kazanır derler ya, işte bu da öyle. Yapının iç kısmı insanı tamamıyla hayal kırıklığına uğratsa da yakından gördüğünüzde çok daha büyülüymüş, editörün değil ama traveller guru'muzun bir de dipnotu var, muhakkak gün doğumunda Taj Mahal'de bulunmak.

Varanasi ile toplam 4 şehirde bulunan Sinan Jaipur'u da bir masallar diyarı gibi özetliyor, pespemde dünya içerinde kaybolan saraylar, kuleler ve Hawa Mahal. Bu ilginç dünya içinde kaybolmak demişken, Hindistan'da bunu yapabilecek kadar uzun süre kalamasa da bir ülkeyi gezmenin en güzel ve eğlenceli yolunun ise şehirlerde kaybola kaybola gezebilme özgürlüğüne sahip olmaktır diyor. Turlardan pek haz etmediğini anlamış olabileceğiniz üzere ciddi anlamda seyahat etmek istiyorsanız önerilen gibi gezmeyi aklınızdan çıkartmayın. Hem sizlere önerilen extra ve anlamsız ücretlendirmelerden de bu şekilde kaçabilirsiniz. Sanırım bilinçli bir traveller olmak bilinçli bir okur yazar olmaktan pek de farklı değil.

New York, Istanbul, Londra veya Pekin ! Dünya'nın en kaotik, kalabalık, gürültülü (tüm ülkenin en sevdiği, en hit çalgı aleti kornaymış mesela) şehirlerinden bazıları da Hindistan'da anca tüm bu negatif yönleri görmezden gelmenin ya da en aza indirgemenin de yolları da var. Kasım ve Mart ayları arasında yapacağınız seyahatlerde (hayır yüzde elli indirim kazanmadınız) havanın en temiz, berrak ve muhteşem olduğu zamanla karşılaşabilirmişsiniz.Korkuya ve aşılara gerek yok diyor ! Enlerin kötü anlamda toplandığı yer de olan Hindistan'ın insanları veya yemekleri ise en az Istanbul kadar korkutucudur ancak. Nasıl ki Eminönü'den sokaktan bir yiyecek alırken iki kere düşünürsün, Hinditan'da da yapmanız gereken tek şey budur diye altını çiziyor. Hem çok korkan varsa da Kosta cafe'ye gidebilirmiş. Ki bu arada bu inanılmaz lezzetli Hint yemeklerine büyük hakaret olurmuş, dediydi dersiniz.

İnsanlara gelince özellikle havaalanında ve taksi beklerken kurnaz Hintilerle karşılaşma oranımız yine Istanbul'dakiyle aynı, ancak sokaklarda yanınızda belirenlerin yüzde doksanı da İngilizcesini pratik yapmak isteyen insanlarla doluymuş. (Eminim onların anne ve babaları hadi oğluşum konuş da görelim, demedikleri için ters tepkileşme olmamıştır.) Elbette sizden yararlanmak isteyenler, ufak şeyler için saçma sapan ücretler isteyen insanlar yine kaçınılmaz, ancak yine en az Istanbul'da olduğu kadar karşılaşabilirsiniz bunlarla da. Açıkçası özellikle Istanbul'u bu kadar fazla vurgulamamın nedeni de özellikle Türklerin Hindistan'a bakış açısında Sinan aracılığıyla bir elçi olmak. Tahmin edebilirsiniz ki, onun da bu konudan en fazla sıkıldığı şey ''Modern Family''den Hayley aksanıyle ''Ohh chewww it's gross, neden pis Hindistan'a gittin ki?'' diye sorulan saçma ve şımarık sorular.

Uçarken ise yanına muhakkak Lonely Planet'ın travel guideları ile notları olurmuş. Aklıma bir anda Sex and the City 2''den Miranda geldi. Müzik adına yol için extra bir çaba harcamadan ipodunda yer alan şarkıları dinlediğini belirtirken muhakkak gittiği ülkede de radyo ve tv açıp insanların ne dinlediğine göz atmanın en büyük hobilerinden biri olduğunu öğreniyorum. Otelde de muhakkak ülkenin filmlerine göz attığını belirtirken Bollywood kültürüne pek sahip olmadığından gelirken yanında dvd getirmemiş ama oradaki deneyimini şöyle anlatıyor. ''İnanılmaz duygusal bir an tıpkı Bihter ve Behlül'ün duygusal climactic anları gibi, tam o anda bir de araya giren komik dans ezgileri.''

Son olarak oteller. Gittiği yer Barcelona gibi Avrupa şehirleriyse sadece otelin temiz olması önemli bir faktörken Hinditan ve Nepal gibi ülkelerde konaklarken daha düzgün yerlerde kalmayı tercih ettiğini ekliyor, seyahatin doğasına aykırı olduğundan dolayı da asla ev konforu aramadığının altını çiziyor.

***

Yediğin içtiğin senin olsun gezdiğin gördüğün her şeyi anlat bana dediğim röportajın sonunda ikimiz de mutlu. Röportaj sonrası soğuk Nişantaşı sokaklarında yürürken benim aklımda gelecek postun konusu, onun aklındaysa gelecek tatil destinasyonu !

***

Travelerbug'u Twitter'dan takip etmek için tık.
Tumblr'dan takip etmek için tık. 

PS: TÜM GÖRSELLER TRAVELERBUG'A AİTTİR. VE İZİNSİZ KULLANILAMAZ.

RÖPORTAJ || ATLAS BEBEK- VEHBİ GÖRGÜLÜ ILE POP 2011

Geçtiğimiz sene 2010 yılına yeniden bakmak için Atlas Bebek blogunun yazarı ve freelance- müzik yazarı Vehbi Görgülü ile bir röportaj yapmıştık. O halde bunu gelenekselleştirmek gerekir dedim ve işte yeniden ! Bu sefer 2011.  Seneye damgasını vuran en pop isimleri bir de ondan dinleyin isterseniz !
Diğer röportaja da göz atmak için tık.

1: Senenin tek yıldız ismi kesinlikle Adele'di ! (Ya da bana mı öyle geliyor ?) Facebook profilimde her halde Brit Awards performansını paylaşmayan kalmadı bunu neye bağlıyorsun ?

Popüler müzik kategorisinde değerlendirirsek, 2011'in yıldızlığına oynayacak Adele kadar güçlü bir başka aday bulmak da zorlanırım. Kimi eleştirmenler Adele'in başarısının abartıldığını düşünedursun, "21"in en sıkı pop albümlerinden biri olduğuna inanıyorum. Adele kaliteli işler yapıldığı sürece sansasyona ya da sükseli sahne performanslarına ihtiyaç duyulmadığının en güncel kanıtı. Üstelik İngiliz bir sanatçıyı Billboard listesinin zirvesinde hakkıyla görmek de heyecan verici! Kuzey Amerika'lı müzik dinleyicilerinin Avrupa'lı müzisyenlere karşı olan önyargısı yavaş yavaş kırılıyor; kıtadan başlarını uzatıp, diğer ülkelerin sanatçılarına da kulak veriyorlar artık. Bunda bağımsız müzik dergilerinin ve kişisel müzik bloglarının yanısıra online albüm satışlarının (ya da paylaşımlarının mı demeli?) da büyük payı olsa gerek.

2: 90lar sonunda inanılmaz cool NR1 vardı, Dream TV hiçbir zaman onla yarışamasa da şu anda artık farklı kulvarlarla olsalar da ondan daha başarılı bir müzik kanalı, ama ülkemize getirilen MTV pek de beklediği ilgiyi göremedi ve sene içerisinde kapatıldı ! Youtube killed TV star is the new Video killed radio star mı ?

YouTube televizyon yıldızını öldürdü iddiası yabancı müzik dinleyicileri için geçerli olabilir; fakat ben hala saçımı kestirmek için gittiğim dükkanlarda Kral TV'nin son ses açık olduğunu görüyorum! :) Şaka bir yana, bence Number 1 hiçbir zaman cool olmayı başaramadı; sadık bir seyirci kitlesi edinebilecek kalitede ve düzenli yayınlanan müzik programları olmadığı için  NR1 insanların henüz internetin yaygınlaşmadığı dönemde zorunluluktan izledikleri bir kanaldı bence. Üstelik yeni çıkan isimleri takip etmek için müzik kanalı izleyenlerin zevk kalitesini yerin dibine sokacak türden. 

Dream TV'nin farklı türlerde daha spesifik program içerikleri oluşturması açısından hep daha karakteristik bir noktada durduğunu düşünmüşümdür. MTV'nin kapatılması ise üzücü bir durum; çünkü her ne kadar pop şarkıcılarının videoları YouTube'da tıklanma rekorları kırsa da, müzik kültürünün de televizyondaki varlığını koruyabilmesi açısından MTV önemliydi. Bu açıdan en azından Türkiye için televizyon yıldızlarının artık sanal ortamda parlamaya başladıklarını söyleyebiliriz sanırım.

3: 12 ay boyunca hep bir ağızdan Adele konuşulsa da son günlerde bir de Lana del Rey fenomeni çıktı karşımıza ! Bu konu hakkında ne diyorsun ?

Lana del Rey az önce sorduğun soruya verilebilecek en güzel örneklerden biri aslında. İçine YouTube kaçan pop müzik kültüründe heyecan verici bir yere sahip olduğunu düşünüyorum. İmajı ve yaptığı işler mainstream müzik kanalları için 'marjinal' kaçabilecekken, blog yazarlarının kısa zamanda ilgisini çekmeyi başardı Lana del (Rey?). Ben 'Video Games' şarkısına bir dönem epey takılmıştım; daha zengin bir orkestrayla kusursuz bir albüm yapabilecek potansiyele sahip olduğuna inanıyorum. Bana sıkça benzetildiği gibi Stevie Nicks'i, biraz da Nancy Sinatra'yı anımsatıyor. Bunda makyajı ve kıyafetlerinin de etkisi olsa gerek. 

4: Pek hoşlanmadığını biliyorum ama senenin bir diğer fenomeni de Zaz'dı di mi ?

Türkiye'de birkaç yıla bir tek şarkıyla parlayan isimlerden en yenisi - ki bu isim nedense ya Fransız olur, ya İtalyan. Overrated.

5: Coldplay ve Rihanna düetine ne diyosun ? Rihanna'nın urban style kız ruhu yavaş yavaş indie'ye kaymıyor mu bir de, özellikle son videosu ?

Rihanna'nın kısıtlı bir vokal aralığı olmasına rağmen farklı tarzlardan isimlerle yaptığı düetlerin altından başarıyla kalkmasına hayranım. "Princess of China" fazlasıyla Coldplay kokan bir şarkı olmasına rağmen, Rihanna performansıyla parçaya fazlasıyla rahat bir şekilde adapte olabilmiş; sesi sırıtmıyor. Rihanna deyince tabii işin içine iddialı prodüksiyonlar, neredeyse ondan fazla şehirde tamamlanan albüm kayıtları giriyor. 

Bahsettiğin indie ruhu da dolayısıyla yeni albümdeki birkaç parça için geçerli sadece. Diğer 'Talk That Talk' şarkılarını 'Loud'dakilerden ayırmak neredeyse imkansız. Bence yeni albüm için bir süre daha beklemeliydi. 

6: 2012de Madonna geri dönüyor ! Heyecan var mı ?

Heyecan 'Give Me All Your Love'ı dinleyene kadar vardı; fakat sonrasında epey azaldı tabii! 'Hard Candy'nin yaşattığı hayal kırıklığından sonra, biraz da yaşı itibariyle 'Confessions' formülüne geri dönmesini umuyordum; fakat onun yerine Cyndi Lauper gibi 53 yaşında Gwen Stefani'liğe soyunmayı tercih etmiş. Ben yine de albümde uzun bir süre kendini dinlettirecek şarkılar olacağına inanıyorum. 

7: Amy Winehouse ?

Ölümü yılın en üzücü müzik olaylarından biriydi. Konser haberinin heyecanını yaşadığımız sırada ölüm haberini duymak adeta şok etkisi yarattı. Konser öncesi Milliyet Sanat için yazdığım Amy yazısında da kısaca bahsetmiştim; sahnede bayılsa, bütün şarkı sözlerini unutsa bile Amy Winehouse'u canlı dinlemek özel bir deneyim olacaktı. Çünkü şarkıları kadar Amy'i özel yapan vokal stiliydi; her ne kadar insanlar alkol/uyuşturucu bağımlılığı yüzünden Winehouse'a yüklenmiş olsalar da bugün bir diğer rahmetli bağımlı Billie Holiday'i bayılarak dinleyebiliyorlar. 

Ben özellikle Amy Winehouse'un plak şirketinin ve menajerlerinin kafasının güzel olduğunu düşünüyorum; stüdyo albümünü bile tamamlamaktan aciz olan bir şarkıcıyı o halde konser turnesine çıkarmak için konuya gözün parayla bürümesinden başka mantıklı bir açıklama getirebilmek mümkün değil.

8: 2012de kimler gelsin Istanbul'a ? Soğuk bira içerken festivalde kimleri dinlemek istersin ?

PJ Harvey! Arcade Fire, yeniden Björk ve Wild Beasts, Justice, Gang Gang Dance,  Future Islands, The Horrors, James Blake, Feist, Cut Copy... Bu liste daha uzar! Bir de Kate Bush, Radiohead ve Brian Eno gibi ütopik isteklerim var!

 Yılın en iyi 5 albümü ?

PJ Harvey - Let England Shake

Bon Iver - Bon Iver

Kate Bush - 50 Words for Snow 

Jay-Z/Kanye West - Watch the Throne

Metronomy - The English Riviera

 Yılın en iyi 5 şarkısı ? 

- M83 - Midnight City

-PJ Harvey - The Glorious Land

-Fleet Foxes - Helplessness Blues 

-Wilco - Art of Almost

-Metronomy - The Bay

RÖPORTAJ || GÜRCİSTAN MODA- DERGİ- BLOG SAHNESİ

Röportajı gerçekleştirdiğim kişi, ünlü biri ya da bir blogger değil. Kendisi Gürcistanlı ve başkent Tiblis'den. Ancak aranızda the FashionSpot'u takip eden varsa onu muhakkak bilir, çünkü o kulağı deliklerden, 3-4 ay sonra yayınlanacak dergilerin kapaklarında ve içeriğinde yer alacak model / ünlülerden hep haberdardır. Bir anlamda endüstriden son dedikoduları yayan isim de diyebiliriz. Geçtiğimiz haftalarda Gürcistan'da Moda Haftası düzenlendiğini duyduğumda, bize pek de yabancı olan konu hakkında yazabilirim diye düşündüm. Ancak yine de komşumuz hakkında bu kadar az şey bilirken de kendimi riske atmak yerine Tarsha kendi ülkesinden olan biteni daha yerel ağızla anlatabilir diye düşündüm. Röportaj içerisinde sadece ülkede gerçekleşen iki farklı moda haftasının absürdlüğünden bahsedilmedi, Rusya'nın ülke modası üzerindeki etkisi, dergi endüstrisi ve bloggerların ülke medyasındaki yeri hakkında da bilgiler var. Üşengeçliğime verin olduğu gibi İngilizce haliyle yayınlıyorum.


Umarım böyle bir röportajı gerçekleştirme fikri bende uyandığında duyduğum heyecanı siz de tadabilirsiniz !
Bu arada olur da Tarsha'yı twitterda takip etmek isterseniz diye. Click.

Photos taken from ''Georgian Fasgion Week & Tiblisi Fashion Week'' facebook pages and avtandil.ge ! 


1: Could you tell as about Georgian Fashion Weeks. Beforehands while we were talking you had mentioned two different organizations ? What is the main reason for this ? And could you please give some informations ?

First time, Tbilisi Fashion Week was held in 2009 and then it was followed by Georgian Fashion Week in 2010. Both are held by different organizations. It's not normal to have two fashion weeks and I think both organizations know about it but they don't want to combine this two, I think main reason is that owners of both companies are ambitious and they want to rule in the fashion sector. In terms of organizing, they're not on highest level but they're still new in this and time will tell if it's improved but may people mention and every next fashion weeks in on higher level than previous. When there were first fashion weeks held, it was like a big event, there was red carpet and every celeb tried to look best there, it was party-like situation with shows but now it's changed and there's more working atmosphere. And since there's a deficit of fashion critics in our country, usually artists, tv-hosts or politicans are at the front row of shows. There's one more thing I don't get, some disgners instead of showing Spring/Summer 2012 collection showed Fall/Winter 2011.12 collection which is strange. Deisgner's said they don't follow rules and will show what they want, but how? If Karl Lagerfeld, Dolce & Gabbana , Armani show their collections by the schedule I can't understand why someone should be able to violate rules, but designers and organizers are mostly friends and I think that's why there're exceptions.

Georgian Fashion Week

(from left to right)

George Pantsulaia- Fakhrya Khalafova- Anuka Kebaria- Marco Corso

2: Is the collections shown on these different weeks have some really big differences or the choice of the designers or brands to attend different organizations is random ?

There're different designers presented in Georgian Fashion Week & Tbilisi Fashion Week but if I'm not wrong there were cases when some of designers showed collections on both fashion weeks. Attandances aren't that categorized, everyone with invitation can attend, but there're moslty celebrities as I mentioned. 

3: If you give some more clues about Georgian Fashion Weeks, which city would you choose the underline the spirit of the designs? Something like Paris, Milan, NYC, London or Tokyo ! May be mixture or a unique style?

That's more like London, with the the touches of Paris. Many designers have their individual style but there were some designers (mostly new faces) who copied foreign designers, for example: this season one of them did hats very much like to Givenchy's Fall 2011 collection. There're were copies of shows, I mean the whole "structure" of show, not clothes. Many designer's think that it's cool to show collection made only in 1 or 2 color and some critics then say "Oh, that was genius, amazing" when it's actually nothing amazing. Designers here start preparing collections ONLY 2 weeks before the fashion week. I don't know if it's normal when  most famous designers in the world work for months for one collection. And Georgian designers' think that's it's "cool" to make collection in 2 or 1 week. Some people say designers have financial problems and can't prepare collection properly, that's actually right but why they start searchig sources only 2-3 weeks before fashion week, they have to try to find maoney 

4: How about designers and media collobration ? Are they really known nationwide, do the artists prefer to wear designer clothes ?

Tiblisi Fashion Week

Media is working quite good in this case, they're doing daily reports about fashion week or if some designer is going to show in foreign country. There're like 10 designers who are known in nationwide, most famous brands are : Avtandil, Tamuna Ingorokva, Datuna Sulikashvili, Atelier 10A, Bichola and few more. Avtandil isn't known only in Georgia but in many foreign countries, he moved to the whole new level this year, he showed his collections in special show-rooms of London, Paris & Monaco, also his clothes were featured in Autumn issues of Numero, VMan, L'Officiel, French Elle and there's more I think. Other designers are invited mostly in neighbour countries fashion weeks for example in Kiev and so... But after fashion weeks started in Georgia every second person decided to design clothes and there're bunch of new faces at every fashion week, so they're not really known in whole country, only in just little group of fashion people. As for artists or tv-hosts, they wear Georgian designers quite often, they think it's trendy and kinda cool if you're wearing clothes by Georgian designer, good to see they support own talent.

5: And blogging in your country ? How big deal is that ? Do they attend to the Fashion Shows, media respects them ?

There're NO blogs specialized only about fashion, I mean like BryanBoy or so, there're only sites who just post collections or magazine editorials, with no comments. There're few entertaining blogs who may post their thoughts about 2 or 3 collections (mostly foreign designers) but it happens rarely. So fashion blogging isn't developed in Georgia.

6: How big Russian style or gusto effects the Georgian fashion ?

It had effect but in past when both Russia & Georgia were parts of USSR. I don't think it happens now, mostly older women may have some touch of Russian dressing style, usually furs and jewels, which Russian women adore.

7: Publications ! The fashion magazines ?

First ever Georgian fashion magazine was launched like 11 years ago, called "Amarta", which is still published. There're other magazines, launched last 2 years but they're not fashion-oriented but they do have many materials about Georgian & International collelctions, but more part is dedicated to celebrities, that's what sells in Georgia. There was Cosmopolitan Georgia launched in 2006 but it was closed in 2009 because of recession, they had financial problems. It was selling quite good from the beginning but then they started reprinting materials from Russian Cosmo which is also sold here and most of Georgian women who were buying Russian edition refused to pay money in the same publication which was translated in their own language, that's how strange we are. They didn't support own country's publication  and bought other one, but they had advertiser's problem aswell. So Cosmo was closed. There're no other Georgian versions of international fashion magazines and I think there wasn't even talk about launching any new magazine. We can buy Russian magazines here in normal price and American magazines only in specified places, but they're so expensive, you can get them in a cheapers price via eBay.

8: Do you know anything about Turkish fashion scene ?

Not really, I know there's Istanbul Fashion Week and some of the designers paid big money to bring top-models on their shows. I'm not sure about this though. Also you have own Vogue which is only 2 years old and already on high level, much better than many Vogue's launched 10 years ago or so. It looks like a Turkey is doing quite good in a fashion scene but I don't have many info about it.

AVTANDIL /HOMMES7 F-W 10/11

THIS? OR THAT?

Vogue Paris vs Vogue Italy - Vogue Paris but only under Carine Roitfeld, Alt's vision bores me, really. Vogue Italia isn't that big deal I think, besides main cover story I usually don't like any eds, and even main stories aren't that good last time, as they did in past.
Anna Wintour vs Franca Sozzani - Anna Wintour. If you asked I'd choose Carine Roitfeld & Aliona Doletskaya though :D I love these two women.
Mainstream Mags or More Indie ones - Mainstream mags, I'm not really interested in magazines with "art+fashion"  

Kate Moss vs Lara Stone - Both, but Kate Moss is my ultimate favorite model of all times, so if only one choice, it's Kate.

New York Style vs London Style - Mixed. London always attracted me, I love their solid style but New York's free style is also quite good. 

RÖPORTAJ || SERLİ GAZER - EDITOR @HARPER'S BAZAAR >>THE WONDERLAND

Cosmopolitan, Perfect Wedding ve Trendsetter gibi dergilerde editörlük yapan Serli Gazer şu günlerde Harper's Bazaar için Türkiye'nin en cool gardroplarını aralıyor. Katkıda bulunmuş olduğu diğer bölümler ve yazılar dışında düzenli köşesi ''Personal Style''da her ay değişik isimleri konuk ediyor. Hazırlamış olduğu sayfanın en ilgi çekici yanı ise bugüne kadar dergi köşelerinde pek görmesek de stili ve hayat tarzı dikkat çeken isimleri ağırlıyor olması. Dergiyi alır almaz editörün sayfasından sonra ilk baktığım yer ise onunki, ''acaba bu ay hangi fashionable, cool kişiyi anlatmış bize'' diyerek merakla sayfaları çeviriyorum.

Elbette ilk önce onun sayfasını bu heyecanla açmamın sebebi, onun da aynı şekilde işini yapıyor olmasından kaynaklanıyor. Her ay kaçarı olmadan aldığı görevi yerine getirme zorunluluğu ona bungy-jumping yapmış kadar adrenalin takviyesinde bulunurken, fırtınadan önceki sessizlik gibi, yeni sayıyı hazırlamaya başlamadan hemen önce, en son sayıları baskıdan yeni çıktığında elinde tuttuğu dergi ve o anda yaşanılan haz. Dergiciliği; genel geçer insanların ''işe gidip de çalışayım'' mantığında görmeyen Serli Gazer hazırlamış olduğu sayfayı da başka bir heyecanla anlatıyor, sürekli yeni keşifler, yeni heyecanlar, yeni ilham kaynakları ve başka dünyalarla randevu. Hatta ekim sayısındaki Zeynep Duygulu yazısında da bunu görüyorsunuz. Harikalar Diyarına geçen Alice kadar heyecanlı bir tonla anlatıyor bir anlamda bakmayı, görmeyi, araştırma yapmayı seven bir insanın o anki hissettiği tatmin duygusuna ortak oluyoruz.

Harikalar Diyarı'na geçtikten sonra karşısına ne çıkacağını pek de umursamıyor gibi, ileriyi merak ediyor, ama elinde bulunanla hayalini birleştirerek bir anlamda yollardan emin adımlarla geçiyor. Karşısına ne çıkacağını merak ediyor, ama merağın kendisini yiyip bitirmesine izin vermeden de geçtiği yolların tadını çıkartıyor. Aslında bunu şu anki durumu için metafor olarak da görebilirsiniz. 5 yıl sonrası mı ? ''Bu anı yaşayıp tadını çıkartmak istiyorum, 5 yıl sonrasını düşlemeye daha çok vakit var şu an duruyorum ve ''şimdi''yi içime çekiyorum''diyor. Biraz da soluklanıyor, uzun zamandır düşlediği noktaya çokça çalışarak ulaşabildiği için.

Henüz vizyonda yeni izledik Woody Allen'ın beni hayaller ülkesine götürebildiği için muazzam derecede etkilendiğim ''Midnight in Paris''. İşte Serli Gazer'in dolabı da başka bir hayaller diyarı. Her gardroba biraz ilham lazım, kimi zaman sokakta geçen biri ya da bir bloggerın stili bile onu etkilese de asıl hayaller ilham aldığı isimleri duyunca canlanmaya başlıyor. Jane Birkinler, Bianca Jaggerlar, Eddie Sedgwickler ve Brigitte Bardot. Kendisi her ne kadar da bu yüzden ''biraz eskiciyim'' dese de oldskool is always the cool. Gerçi 21. YY ikonları Kate Moss ve Alexa Chung'ı da unutmuyor. Aslında stilini beğendiği moda evleri / markaları sıraladığında ise bazı şeyler daha iyi canlanıyor gözümüzde High Fashion için McQueen, YSL, Chanel, biraz bohem biraz etnik ve indie için Missoni, Istanbul kadını gibi bir Chloe, hip ve cool Alexander Wang, Helmut Lang, Acne ve Philip Lim ile bir parça Emmanuelle Alt ve Parisienne Rock Chic Zadig & Voltaire.

Tüm bunları duyduktan sonra insan bir editörün nasıl bunları taşıyabildiğini merak etmiyor değil.  Giyerken pek fazla şeye dikkat etmediğini söylese de aksesuarları her daim ön planda, kendi ne kadar sade olsa da bir şekilde onları kullanarak stilini zenginleştiriyor. İlhamını zaten dolabını düzenlemeden önce aldığı için de sabahları giyerken de işi kolay oluyor. İşe yetişmek zorunda olanlar için güzel bir ipucu değil mi aslında ? Sabahki moduna göre giyinmek stil kaynağı olsa da kimi zaman ertesi gün için röportaj / toplantı / ya da çekim varsa akşam yatmadan ne giysem diye düşünmeden edemiyor(muş yani :)). Ama ekliyor ''sabah kalktığımda bunu ne kadar uygularım garanti veremem.''

                            Eski ofis duvarı'ndan. ''Siktir et bebeğim'' ne kadar ilham verici ama ? :)

Kaç sezonun en trend stili olan ''color block''u sormadan da edemiyorum. Kısaca black to black, white to white ya da wear it with black play it safe onun blocking yolu olsa da aslında verdiği cevap inanılmaz eğlenceli. Haydi hayal makinesi çalışsın yeniden.  Color block deyince gözümün önünde bir sahne var. Paris'te, Avenue Montaigne'da köşedeki Dior'un (hani şu Carrie'nin yere yapıştığı Dior) önünde bir kadın var. Boyu yaklaşık 1,80. Üzerinde bembeyaz bir tuxedo var. SanırımYSL. Saçları siyah ve kısacık. Yüzünü kocaman siyah gözlükler kaplamış, elinde bir Hermes Birkin var. Muhtemelen alligator skin. Ayağında ise dünaynın en yüksek topukluları vardı.  Benim gözümde az biraz Jane Birkin canlandı ya size ne demeli ?

Röportajı da benim ilham kaynağım olarak düşündüğüm ve merakla herkese yönelttiğim bir soruyla kapatıyorum. Kısa zaman öncesine kadar saçma olarak düşündüğüm, ancak bir anlamda hayatımızı özetlediğimiz ve bir şekilde bağlandığımız ''motto'' meselesine. Eh bir de röportajı yapan daima curios cat t-shirt'ünü üzerine geçirir, bir de madem Serli G de sürekli bunu soruyor, altta kalır mıyım ? - Aslında twitter profilindeki biografisi sorumun cevabını açıklıyor ''whose motto is no fun, no gain''. Eğlence hayatının kilit noktası ! Giyerken, çalışırken ya da özel hayatını yaşarken. Kurmuş olduğu denklem ise çok mantıklı. Eğlenirsen, seversin, seversen başarırsın. Hayat bu bazı şeyler ters gitti, başaramadın mı, eh bu sefer de küsmek yok, kaşları çatmak yok, çünkü en başından beri eğleniyordun. Sonuçta kaybeden taraf yok, ben yine kazandım. Kimi zaman bir espiri, absürd ya da kitsch bir detay da tüm bunlarla eğlenmenin sonucunda ortaya güzel şeylerin çıkmasına sebep oluyor.

Bir de planlı olmak lazım elbette ! Koskoca dergi, oraya yazı yetiştir, arkadaşlarla buluş, araştır, öğren, çalış, tüm bunları en az zarar almadan nasıl düzenli bir şekilde yaparız ? Planlı olmak ama bir püf nokta da bu arada geliveriyor, ''planlı olmak asla özgürlüğümü kısıtlamamalı'' diyor, bir anlamda yeniden az evvel söylediği mottonun ana fikri çıkıyor. Özgürlüğün kısıtlanırsa - eğlenemezsin - eğlenemezsen ? İşte bunu duymak istemeyiz; Harikalar Diyarı'na elveda demenin tam yeri sanırım.

THIS OR THAT
Gainsbourgs vs Missoni
             Çok zor bir soru. Zorlarsam sanırım Gainsbourg'lar
Anna dello Russo vs Giovanni Battaglia
             Emmanuelle Alt
Blackberry vs iPhone
             Elma, böğürtleni döver
Sneaker vs High Heels
            Gözlerim high heels, ayaklarım sneakers. Ve maalesef !
Lara Stone vs Kate Moss
            İkisi de. Biraz da Georgia May Jagger
Şemsiye- Yağmur vs Güneş ve G Gözlüğü
            Her zaman güneş ve güneş gözlüğü
Patti Smith gibi Indie / Androjen  vs Jagger kadını gibi ''party girl''
            Jagger kadını ağır basıyor.

RÖPORTAJ: HOLDEN CAULFIELD

Hamish Bowles'i XFactor'de yarıştırıp Vogue için makale hazırlamasını isteyen Anna Wintour çılgın projelerine yeni bir tanesi daha eklemeyi başardı. Geçtiğimiz aylarda telefonumun ekranında ''this is conde nast calling:'' yazısını gördüğüm anda göz bebeklerimdeki yuvarlaklık V şeklini alıverdi birden bire. Telefon Wintour'un Emilie adlı asistanlarından bir tanesinden geliyordu. Sonuç mu ? Sonuç röportaj ! Hatta belki kız da artık Andrea olmuştur ? JD Salinger'in ve Amerikan Edebiyatı'nın - tüm zamanların- en tartışlmalı romanlarından birinin baş kahramanıyla röportaj ! Here we go fellas!

Toplum normlarını sürekli eleştirip duruyosun ? Bunu sürekli çizmek istediğin ''protest'' ve ''cool olma'' karakterini elde etmek istediğin için mi yapıyorsun ?
Hey bro- You know what ! Okul dedikleri şey just a phonie. Hocalar sürekli bir şeyler anlatıp duruyor, kimi ezberlediği bilgileri karşı tarafa geçirdiği için ne dediklerinden haberdar bile değil, hani ebeveynlerimiz bizlere der ya ''kulağından çıkanı duyuyor musun?'' diye, işte bir çoğu bence duymuyor ! I mean, yani evet korkmadan, ikinci kere düşünmeden herşeyi herkesi, kendimi üstün görerek eleştiriyorum. Ben ucube, ezik değilim. Ama sizler gibi KORKAK da değilim. Sadece 60lar ve 70lerde tavan yapacak hippie ve beat akımının öncüsüyüm aslında. Bizler ot çekeriz, hayat bayram olarak dolaşırız, ama devletle içten içe de problemlerimiz vardır aslında.


Senin için emo akımından etkilenmiş diyorlar ?
Suç mu az duygusal olmak ? Az biraz Emre Aydın videolarında olduğu gibi yaşamak ? Elin Istanbullusu, Dubrovniklisi hayal eder New York'ta yaşamayı, 5. Cadde'de gezip Ritz'te suit tutup ''Manhattan''ın,''Sex and the City''nin çekildiği yerlerde gezmeyi, sokaklarda kaybolup ''Im an English Man in New York'' diye yüreğinin ciğerlerini söke söke haykırmayı. Ama davulun sesi uzaktan hoş gelir derler. American Dream'de her şey distorted, ''family institution''ı bile. Evet duygusalım çünkü yalnızım ve beni kimse anlamıyor. Allah büyük ya bir Phoebe vardır benim için, onu uyurken seyretmek, atlı karıncada sevinmesini görmek, gerçek dünyadan kaçmakla eşittir benim için. Bir de Antolini vardı benim için, yani öyle bilirdim. Ama kahpe neler yaptı bana onda kaldığım gece. Eğer gözümü açıp uykumdan uyanmasaydım. Of.


Peki cinsellik hakkında neler düşünüyosun ? Ne de olsa yeni yetme bir ergensin ?
You know what ''institution of sex'' is just a phonie''. Sex birbirine karşı duygu besleyenler arasında olmalı, benden sonra gelen çocuklar için çok üzülüyorum, çünkü yeni jernerasyon için bunun bir değeri kalmadı, ama ''If a body meets a body'' şarkısı vardır, bildin mi ? İşte ben bunu sexual intimacy'ye dikkat çekmek için ''If a body catch a body'' yaptım, kurtarmak istiyorum yeni akım gençleri bu bataklıktan James, anlasana beni ! Sex delisi sanırdım kendimi, odama fahişe bile çağırdım, New York'u en dibine kadar yaşamak için, ama ne var biliyo musun, olmadı, yapamadım, hippielik bir yere kadar. Duygulu olmak en önemli erdemdir şu hayatta !

Tüm bu anti-mainstream duruşun seni yalnızlığa itmiyor mu peki ?
Hayatta her şeyin bir bedeli vardır yeğen ! Her istediğin olmaz, kendi ideallerim ve doğrularım için yaşayacaksam eğer varsın yalnız kalayım, kendimi soyutlayayım ve böylece tüm  çirkinliklerden korunayım. Bir ara hatta tıpkı ''Into the Willd''daki gibi yaşayayım dedim, New York'tan kaçıp Apalachian Dağları senin Arizona Çölleri benim mantığıyla yaşamak istedim. Ama yemedi biliyo musun ! Sen bunca yıl Upper East Side'da yaşa, ondan sonra yırtık pırtık kıyafetlerle Simple Living programını çekmeye başla !

Peki şu kırmızı koruma kalkanın şapkan hakkında demek istediklerin var mı ?
Tek bildiğim, onu da geçtiğimiz günlerde hazırladığın posttan gördüm- red is the new black ! İlla roman karakteriyiz diye her takıp takıştırdığımıza sembolik anlamlar çıkartmaya uğraşma. Bir yerden sonra çok fazla kurcalama, kafayı yersin.

New York socialite'ı hakkında ne düşünüyosun peki ?
You know what milletçe corrupted olmuşuz, geçen Phoebe'nin okuluna gitmişidim, duvarlara hep FUCK yazmışlar, hadi bazılarını elimle sildim, gocunmadan. Ama geri kalanını da duvara kazımışlar. Taksiciler desen başka alem, herifler hem para yok derler, ağlarlar, hem de güç bela birini yakaladınmı da bindiğine bineceğine bin pişman ederler, yok istediğin yere götürmezler, yok bilmezler. Geçenlerde Central Park'daki ördeklere gitmek istemiştim, bakma benim böyle bilmiş konuşmalarımla 50lik amcalara dönüverdiğime içimde hala bir çocuk yatar, ama şerefsizim taksi şöförü deli etti beni o gece.

Umarım bu röportaja da phonie demezsin ?
Aybettin gözüm, sayende az da olsa kendimi anlattım şurda.

Eklemek istediğin bir şey var mı ?
He az alternatif üretin sosyal ağlardaki gençler, herkesin hero'su olmak istemiyorum, atrtık ''Catcher in the Rye''dan farklı kitap okuyup ''Eternal Sunshine'' ve ''Fight Club'' dışındaki filmleri de izlemeye başlayın. Clementine ve ben profil fotoğraflarında boy göstermekten bıktık. Ama sanırım Tyler'ın baklavalıyla derdi yok, gösteriş budalası, oldum olası sevmem zaten onu bir de Jen'i şutladı ya. Neyse. New York'un yukarı doğu yakasında oturanların birbirlerine nasıl seslendiğini çok iyi bilirsin. Burdan tüm fanlarıma sesleniyorum ''you know you love me xoxo''.

images via, tumblr.com / weheartit

RÖPORTAJ || AYHAN YETGİN - ''POZİTİF DİRENÇ'' ÜZERİNE

Genç tasarımcı Ayhan Yetgin geçtiğimiz günlerde ilk koleksiyonunu görücüye çıkarttı. Tema ise ''Pozitif Direnç''ti. Dikkat çekmek istediği nokta ise AIDS. İlk koleksiyonunda böyle bir sorunu konu edinmesinin de bende merak uyandırması üstüne kendisiyle ufak bir röportaj yapmak istedim.

Ayhan Yetgin 2009 Elle Dergisi Moda Tasarım yarışmasının 1.si olduğu gibi 2009 ITKIB Kumaş Tasarım Yarışması'ndan da 3.lük elde etmiş. 2010 ITKIB Koza'da stilist ve kostüm tasarımcısı Patrica Field'in favorisi olduğu gibi aynı koleksiyonla moda editörü / gazeteci / blogger / Elle ve Vogue gibi dergilerin siteleri için editörlük yapan Diane Pernet'in blogunda da yakın markaja alınmış. Sırada ise yeni koleksiyonun çalışmaları hazırlığında.

AIDS konusunun toplum içerisinde kendi dikkatini çeken en önemli temalardan biri olduğunu söyleyen Yetgin bu yüzden ilk koleksiyonunda böyle bir şey yapmak istediğini belirtiyor. AIDS'in halen ''maalesef'' ülkemizde neredeyse tabu derecesinde olduğu için hazırlamadan önce insanlardan gelecek tepkilerden de çekindiğini ve bu yüzden endişe duyduğunu da söylüyor, ancak belli ki endişeler onu yıldırmamış, aksine hem buna hem de tabulara bir parça da karşı gelmek ve konu üzerine bir şeyler söyleyebilmek adına koleksiyonunu hazırlamış.

''Pozitif Direnç''in hikayesine gelecek olursak ise Yetgin ''HIV Pozitif'' olan bir kadının ruhsal devinimini anlattığını söylüyor. Kadını AIDS'in simgesi olarak değil de onun bununla mücadelesini betimlediği için AIDSle sembolleşen ''kırmızı'' renginden kaçınarak daha fazla beyaz, gri ve siyah renkleri üzerine yoğunlaştığını belirtiyor.

''Çizmiş olduğum kadının profilini ise temiz ve sade şekilde anlatmak benim için en önemli hususlardan biriydi'' diyor ve kadının güçlü duruşunu silüet ve detaylarla vurguladığını ancak sade yanını da renklerle tamamladığını ekliyor. Sonuç olarak formlar iddialı ancak genel görünüş ise sade. 

RÖPORTAJ || EMRE KURTULUŞ - VISUAL DIRECTOR OF MH TURKEY

Sıcak bir ağutos akşamüstünde koşuştururken geç kaldığımı fark ediyorum, ''tanrım umarım benim saatim ileridir'' diye düşünürken Bebek Sahili'nde ani bir el hareketiyle taxi çeviriyorum. O sırada ''tanrıya şükürler olsun ki New York'ta yaşamıyorsun'' diyor sanki iç sesim. Garip şekilde yollar açık. Yarım saate kalmadan Ritz'in önündeyim. Otelin roof'una çıktığımda masada beni bekleyenin Men's Health Türkiye ve Mercedes Magazine'nin Visual Director'u Emre Kurtuluş'un oturduğunu görüyorum. Evet, sanırım biraz da olsa geç kalmışım.

Stephen Moyer'in kapak olduğu Eylül 2011 sayısının bir de moda özel eki mevcut.

Tamam. Hayal Fabrikası'nın üretebildikleri bu kadar. Üstelik hayalimde bile mükemmel değilim dikkatinizi çekerim. Her neyse; en azından röportaj yaptığım kişi aynı. Her şeyi baştan alacak olursak sıcak bir ağustos gününde derginin eylül sayısı kapandı kapanıcakken Istanbul'un merkezindeki ofislerinde buluştuk. Daha doğrusu ben ağırlandım, kendisi zaten orada. Gerçi benim gibi hevesli biri için ise o mutfağı görmek ''glamour düşkünü'' biri olmama rağmen bin kat daha değerliydi.

Yazar burada konuya nasıl gireceğini kestiremediğinden uzattıkça uzatır...

Konuya direkten Men's Health'in Türkiye'deki yerini merak ettiğimi söyleyerek başlıyorum. Ne de olsa Türkiye'de dergicilik yeni olmasa bile ulaşabildiği insan sayısı hala kısıtlı; ancak kendisi tek sorunun ''kısıtlılık'' olmadığını da vurguluyor, sonuç olarak azınlık bir kısımdan daha da azınlık bir kısma hitap ediyorlar. Erkeklere. Hemen sonra da ekliyor gururla; ''Men's Health Türkiye'de yayınlanan diğer erkekler dergilerinden açık ara önde.''  Ancak sanırım pek şaşırmaya gerek yok, zira ortalama bir erkeğin arayabileceği birçok konuyu zaten barındırıyor içinde. Fakat belli ki bir takım endişeleri olduğu da açık, ya da daha doğru şekliyle endişe demeyelim de vizyonlarının genelde yanlış anlaşıldığı yüzünden oluşan bir sıkıntı. Genel olarak algılandığı üzere biz sadece ''vücut geliştirme dergisi'' değiliz diyor. Kanımca da böyle değil, zaten kendisi daha sonra, dergide yer alan antrenman örneklerinin ya da önerilerin asla gelişigüzel hazırlanmadığını vurguluyor. Dikkatle okuyanlar varsa da bilirler, dergide yer alan birçok makale ya da içeriğin içinde, altında, kenarında köşesinde, bir kuruluştan ya da üniversitenin ilgili birimlerince onaylandığını görüyoruz, zaten yer alan yazıların bir çoğu bilimsel içerikli, sıkı takipten ve denetlemeden geçmeden yazılması ve dergiye konması olmaz. Bir diğer değişle; okurumuza önem verip bizlere güvenmelerini sağlıyoruz.

Dergi'nin iştah kabartıcı ''beslenme'' sayfaları.

Büyük çoğunluğun MH'i seçmelerindeki diğer sebepler ise vücut geliştirme konusunun derginin sadece teması değil, içeriklerinden biri oluşu olduğunu ekliyor. Beslenme (ki kalıbımı basarım birçok yemek tarifi kitabından çok daha ilginç ve sağlıklı aynı zamanda lezzetli tarifler bulabilirsiniz) cinsellik, sağlık ve iş hayatına dair hem makaleler hem de erkeklerin sıkışık yoğun tempolarında onların işini kolaylaştırabilmek için püf noktalar eklediklerini de söylüyor. Yılda iki kez özel moda sayılarına sahip olmalarının yanı sıra da yine her ay stil önerileri ve editöryallerle zenginleşmiş moda sayflarının bulunduğunu da ekliyor. Sanırım anladınız neden erkeklerin çoğunluğunun bu dergiyi tercih ettiklerini. Üstelik güzel de bir haber alıyorum, yakında dergide daha fazla life-style / teknoloji / kültür- sanat sayfaları yer alacakmış. Yani zaten hali hazırda yer alan ''ajanda'' sayfasından çok daha fazlası bizleri bekliyor. Bizleri bekleyen bir diğer şeyin de 50. sayıları olduğunu ekliyor.  O anda ben de birden ilk sayılarını hatırlıyorum. Lost yıldızı Josh Holloway'in kapak olduğu ilk sayı.

Millenyumda yaşıyoruz, elimizin altında olan her şeyin de pratik olmasını, kolay algılanabilir olmasını ve bizi yormamasını istiyoruz. Dolayısyla aklımı uzun süredir kurcalayan soruyu bu işi daha iyi bilen birine soramazdım her halde. ''Onca yazının ve içeriğin olduğu bir dergiyi sıkmadan okutabilmek?''Okuyucunun ilgisini daima zirvede tutmak bizden sorulur gibi bir cevap versem şaşırma gibi bir bakış seziyorum karşımdan, zira yine ekliyor, biz erkeklerle dergi hazırlıyoruz, ilgisi sürekli kayabilen, odak noktası sürekli şaşabilen bir kısma, ilgiyi tepede tutmak için renklere başvuru en eski oyun her halde. Her halde artık kimse erkek adam ve renksizlik kavramlarını eşleştirmiyordur. Renkler ve grafikler derginin en büyük iki silahı da diyebiliriz, bu şekilde görsellik ön plana çıkıyor ve ilgiyi içeride yer alan bilgilendirici yazılara da çekiyor. Zaten dergi okumak eğlenceli değil midir ? Tabi yine bunun da belli sınırları var, görsellik ön plana çıkarken ana kaynak yazı kaybolmamalı. Bunları duyduğumda hala dergilerde yazıları geri plana atmayan editörler olduğuna seviniyorum, aynı zamanda bir görsel yönetmenin omuzlarına çok iş bindiğini de algılayabiliyorum sanırım. Grafik ve görsellerin de bir nevi tasarım olduğu aşikar yani. Üstelik dergiyi elinize aldığınızda her sayfada onlarca değişik ve renkli dip not kutucukları olduğunu da görüyoruz. Yani üstelik bir şeyler de tasarlarken  de, iş dergiyi okutmaya gelirken de iş görsel yönetmenin omuzlarına biniyor. Önemli olan vitrin değil mi başlangıçta zaten ?

Röportajın en keyifli yanı ise burada anlatamayacağım kısım sanırım. Hayır off-the record konuşma değil, ama bu röportaj video aracılığıyla yapılsa ne ala ? Kendimi bir an için edebiyat sınıfında, romanlarda belli başlı öğelerin / objelerin neyin metaforu olduğunu öğrenmem gibi bir an. Renksiz bir şekilde özetleyecek olursam dergide her değişen tema öncesi karşılaşacağımız bir iç kapak mevcut. O sayfalarda karşınıza çıkan garip şekiller varsa bunlar da ne demeyin, zira ilerki sayfalarda karşınıza çıkacak içerikle muhakkak alakalılar.  Ya da atılan başlıkların font ya da tasarım şekli, hiç biri de es kaza bulunmuyor orada. Tıpkı evli bir çifti, yağmur ve yağmurlukla birleştiren Hemingway gibi.

Kısacası bir kıyafet, mobilya ya da bahçe tasarlandığı gibi dergi de tasarlanıyor. Söz tasarıma gelince sormamak ayıp kontenjanından bir soru. ''Favori tasarımcılar?''. Bilen bilir bu işin en efsane isimlerinden biridir Fabien Baron. Ya da belki de size daha tanıdık gelecek haliyle Baron Baron. Harper's Bazaar, Vogue Paris, Madonna'nın ''Sex Book'u onun tasarımı olan eserler. Hatta şu anda da ''Interview''u tasarlamakla meşgul. Ancak Emre Kurtuluş'un idolum dediği bu adam sadece dergi tasarlamakla yetinmiyor, tasarımın dahi adamı aynı zamanda Calvin Klein, Burberry gibi dev markaların beyinlerinin de arkasında bulunmakta. Kendisi de şurada, sadece bir tık uzakta. (Tık) Anlaşıldığı üzere kendisi sadece işini zevkle, severek ve ciddiyetle yapan biri değil aynı zamanda kendine örnek olarak yakın markaja en alınması gereken ismi sokmuş.

Tüm bu tasarım olaylarının içindeyken de belki kendi çizdiği yol budur ya da naçizane bu iş hakkında bir kaç tüyo vermek istiyordur bilemiyorum ama, en azından örnek alınacak bir davranış sergilediği açık, bir şeyler tasarlayabilmek için sabah 9 akşam 5 masa başında iş yapan bir adam bir şeyler tasarlayamaz diyor. Zaten hem bu kendi için sıkıcı olur hem de bir anlamda adamı kısırlaştırır, şehirde olan hiç bir etkinliği kaçırmaya özen göztermeli, sinema, tiyatro, bienal ve sergiler, tabi okumak ve araştırmak. Fikrin nereden geleceği belli olmaz.

Cool bir şekilde ben sorulmayanı sorarım diyerekten ''online mı kağıt mı'' sorusunu sormaktan es geçemiyorum, zira konu dolaylı da olsa oraya geliyor; ancak Kurtuluş'un fikri de diğerlerinden farksız. ''Kağıt Ölmez''. Dergiler incelip kısmi olarak online / iPad Version şeklinde yayınlanmaya başlayabilir diyor. Tabletlerin interaktif uygulamaları olayları daha eğlenceli ve kullanışlı hale sokabilir, ancak ilk önce bir de ''her eve bir iPad is the new black'' olacak dönemlerin gelmesi lazım diyor. Kağıt ölmez dese de teknolojik gelişmelere de kayıtsız değil zira 3Dli ya da hologramlı dergi applerinden bahsederken de gözlerinin içi parıldıyor sanki. Hologramı iPad uygulamasından bir Kate Moss, Anna Wintour ya da Megan Fox fırlasa hoş olmaz mıydı ?

Bir gün kendi yayınlayacağı bir dergi olursa da gözü Kate Moss'da değil ama, bir çok mainstream derginin aksine, no-name ya da daha az tanınmış isimleri kapak yapan alternatif dergiler onun daha gözdesi olan işler. İçerik ise Interview'in daha gelişmiş hali. Her konudan, temadan ya da branştan bambaşka farklı kişiler. Ünlü bir yazarın gittiği restaurantta aşçıyla röportaj yapabilme fikri hoş olmaz mıydı ?
(özür dileyerek şu espriyi yapmak isterim büyük ihtimalle Elif Şafak, Batuhan Şef'e her şeyi bir kenara bırakıp göçebe yaşayıp kendi iç yolculuğuna çıkmak ister misin diye de sorabilir pek tabi.)

Korkarak da olsa sormadan edemiyorum, ee ne de olsa her şey biter bu tartışma bitmez. (Acaba bende olan tedirginlik onda da var mıdır diye düşünmeden edemiyorum.) Bloggerlar vs Editörler. Her ikisinin de farklı olduğunu dile getirerek başlıyor, tabi bloggerların bir şeyler yazabilme konusunda özgür olduklarını ve kimseye hesap vermedikleri için daha rahat olduklarını da ekliyor. Üstelik farklı bir şeyler yaratma zorunluluğunun ya da fazla kafa patlatma gerekliliğinin, ya da bu işi yapanlar kadar stresli olma durumu olmuyor. Bir blogger olarak bu dediklerine karşı çıkmak mümkün değil daha sonra ekleyecekklerini ise ben bile diyebilirim, o derece destek olabilirim. Bloga sahip olduğu için kendini editör zannedenler neyin kafasını yaşıyor demeye getiriyor.  Bir de tabi bloggerlığı meslek olarak görmelerine anlam veremiyor, haksız da sayılmaz.

Naçizane yine araya girerek aslında tüm bu tartışmaları başlatanların da moda bloggerlarının olduğunu ben bile belirtebilirim. Zaten o da ekliyor Türkiye gibi bir yerde modanın sokak yaşamında, halk arasında ulaşılabilirkik konusunda tepelerde olmamasına rağmen, neden moda bloggerları bu kadar fazla. Yoksa 15 dakikalık şöhretin yolu bundan mı geçiyor !

Ve sonrasında yüzümde gülümsemeyle kendi Ritz'imden ayrılıyorum.

PS: Posttaki görseller Men's Health'in Eylül 2011 sayısından. Özellikle moda severler bu sayıyı kaçırmasın zira bu ay dergi ''Guide to Style'' ile beraber ''double issue'' olarak piyasada. Benden önermesi.